5 Mayo 2008
- Hacer los cuernos, sacar la lengua tienen más de dos mil años antigüedad.
PALMA.- "Uertere pollicem" resonó en el Coliseo. El emperador acababa de ordenar la muerte de uno de los gladiadores extendiendo el pulgar hacia abajo. No hace falta haber sido extra en Ben-hur para saber que aquello significaba la máxima pena. Pero, ¿sacarse la lengua significaba burla? ¿Hacer los cuernos resultaba grotesco? ¿Había algún gesto que escondiera intención seductora? Un innovador estudio de la Universidad de las Islas Baleares (UIB) y de Barcelona ha recogido 110 gestos de la época romana que perduran en nuestros días. El equipo dirigido por las doctoras Maria Antonia Fornés, del departamento de Filología Española de la UIB, y Mercè Puig ha recurrido a fuentes escritas y artísticas. El resultado es una base de datos con todos los signos y 580 textos que los documentan.
Orejas
En España, Italia, Brasil, Uruguay y Argentina es común felicitar los aniversarios estirando de las orejas a los cumplen años. El origen de esta costumbre está en la época romana. Antiguamente se hacía un gesto muy parecido: se tocaba el lóbulo de la persona a la que habían de recordarle algo. Asimismo, también se tocaban su propio lóbulo cuando querían hacer memoria. Por ello, hoy se tira de la oreja cuando alguien cumple años: para recordarle el tiempo pasado.
Silencio
"Pero él, llevándose el índice a los labios, atónito por el miedo, dijo: calla, calla". Se trata de un texto de Apuleyo, concretamente de Las metamorfosis (la única novela romana que ha sobrevivido entera), que ha dado cuenta de un gesto muy común entre nosotros, el de imponer silencio.
Aprobación
Uno de los emblemas más interesantes es el del gesto que hacían los romanos a la hora de afirmar o negar. Para comunicar aprobación se hacía lo mismo que ahora: mover la cabeza arriba y abajo. No obstante, la sorpresa ha llegado al investigar la negación. Aunque los romanos conocían el movimiento lateral de izquierda a derecha, no era éste el que utilizaban normalmente para decir no, sino que tiraban la cabeza hacia atrás. Lo más curioso es que este emblema existe todavía en la Italia meridional, al sur de Nápoles; como también perdura en Sicilia, Malta, Grecia y Turquía.
Números
Los romanos podían expresar con los dedos cualquier número entre el uno y un millón. El sistema consistía en representar las unidades con dieciocho gestos distintos realizados con los dedos de la mano izquierda (el corazón, el anular y el meñique expresaban las cifras del uno al nueve, y con el pulgar y el índice las decenas). Con la mano derecha se expresaban las centenas y millares mediante 18 gestos. La posición de las manos respecto al pecho, el ombligo o el fémur expresaban las decenas y centenas de mil. Para el millón se entrelazaban las manos.
Un 'tanto'
Levantar el dedo corazón manteniendo la mano cerrada era un gesto obsceno que intentaba reproducir un pene erigiéndose desde el escroto. "¿También tú te burlas de mí, ladrón, y me muestras el dedo impúdico cuanto te amenazo?", reza un poema romano.
Chasquear los dedos
En latín se llama crepitus digitorum, el gesto de chasquear los dedos servía para enviar una señal a alguien para que hiciera alguna cosa que ya se sabía. Tíbulo lo nombra en sus Elegías como la manera de ordenar a su mujer que le abra las puertas de casa.
Los cuernos
Existe un mosaico del siglo VI d. C. con un personaje que hace el gesto de los cuernos con una mano: levantar los dedos meñique e índice con el puño cerrado. Su significado variaba si se hacía hacía arriba o hacia abajo. De ésta última manera significaba, como hoy, alejar el mal. Es, por tanto, un gesto de protección, como también lo es cruzar los dedos índice y corazón. Eran símbolos de defensa ante el mal de ojo.
'Corta, corta'
El gesto en tono de burla para advertir a alguien que pare de hablar cuando su verborrea se hace insoportable permanece igual hoy. Consiste en mantener los dedos juntos y estirados horizontalmente y juntarlos y separarlos alternativa y rápidamente del pulgar.
Piernas cruzadas
Sentarse con las piernas cruzadas era considerado maléfico en la antigua Roma. También lo era sentarse con las manos entrelazadas y colocadas sobre una rodilla o con los dedos entrelazados. En concreto, estas posturas podían perjudicar algunos procesos como el parto (estaba prohibido sentarse así delante de una mujer embarazada) o la toma de decisiones en una reunión.
Tocarse la barba
Para los romanos, el que se palpa la barba habla calmosamente. La costumbre de afeitarse con un barbero no comienza hasta el siglo II a. C. La doctora Fornés afirma que "de hecho, los primeros barberos, procedentes de Sicilia, llegaron a Roma el año 300 a. C., aunque los romanos ya se afeitaban solos mucho antes".
Cabeza alta
Los discursos del dictador italiano Benito Mussolini recogían gestos de la época romana. Se refiere a ello Petronio, cuando habla de un personaje que sabe que recibirá una herencia y estaba orgulloso de su recuperación moral y económica. De esta manera, levantando la barbilla, manifestaba su orgullo.
Tocarse la nariz
Este gesto no es hoy, como tampoco lo era en la antigua Roma, señal de buena educación. Los romanos consideraban que mantener la nariz limpia era símbolo de buena educación. Sonar a otra persona era una gesto con otro significado: tratarlo como a un niño.
Sacar la lengua
Estaba prohibido sacar la lengua, incluso cuando se tosía, y pasarse la lengua por encima de los labios. Estos gestos podían dar a entender a otra persona que se estaba invitando a una relación más íntima. No obstante, sacar con fuerza la lengua se entendía como una burla. Las primeras manifestaciones que los investigadores han encontrado sobre ello se refieren a "irreductibles" galos que se burlaban de los romanos. Aún así, parece que el gesto ya se hacía en las culturas mediterráneas antiguas, como indica un pasaje de la Biblia (Isaías 57,4).
'Exquisito'
Juntar los dedos índice y pulgar, y besarlos se realizaba como gesto a las estatuas de dioses o al entrar en lugares sagrados. Hoy se utiliza tanto para lanzar un beso a alguien como para expresar satisfacción ante una cosa que ha gustado mucho.
Besar en la boca
En la antigua Roma era común que el amante o un familiar del moribundo le besase en la boca para recibir el alma de la persona que dejaba este mundo. Esto se puede trasladar también hoy en día. La prensa coincidió en interpretar el beso de Madonna a Britney Spears como el traspaso de un cetro: el de reina del pop.
Orejas de asno
"Imitar con la manos unas orejas blancas". Mostrar las palmas de las manos con el pulgar tocando las orejas y moviendo los dedos también significaba burla hace dos mil años. Para los romanos, era imitar las orejas de un asno. El estudio se puede encontrar en el libro El porqué de nuestros gestos. La Roma de ayer en la gestualidad de hoy (Ed. Octaedro-UIB), de Mª Antonia Fornés y Mercè Puig.
servido por Domingo Fontan
9 comentarios
compártelo
4 Mayo 2008
Ola! So por esta vez seremos duas rapazas as que faremos o traballo unha compañeira miña, Diana e eu, Afrodita eu son Rómulo e ela Remo jeje...
Numitor era rei de Alba Longa, unha cidade de Lacio, foi destronado polo seu irmán Amulio. E este expulsouno da cidade e mandou matar os seus fillos varóns, e só quedou viva a sua filla Rea Silvia.
Como o seu tío non quería que tivera fillos, fixo que se dedicara o Culto de Vesta, así se aseguraría de que ela sería virxe, xa que estas mulleres tiñan só que dedicarse a súa casa y permanecer virxes.
Un dia que Silvia se atopaba durmindo na veira dun río, Marte poseeuna e deixouna embarazada, como consecuencia desta unión, naceron Rómulo e Remo, cando Amulio se decatou deixou que seguira con vida pero cando naceron ordenou que os meteran nunha cesta e os abandonaran no río Tíber para que chegaran o mar e morreran afogados, por sorte non foi así, non chegaron o mar se non que embarrancaron polo camiño e una loba que oeu o seus berros , (chamada Luperca ,loba capitolina) amamantounos.
Logo foron recollidos por un pastor chamado Fáustulo e foron coidados por el e a sua muller, Aca Larentia. Foron educados en Gabio, que era o centro cultural de Lacio mais tarde dedicaronse a ser bandoleiros.
Cando descubriron a sua orixe regresaron sua terra de orixe, Alba Longa; a vingarse, mataron o seu tío, Amulio e puxeron no trono o seu avó Numitor.
Rómulo e Remo decidiron fundar unha nova cidade no sitio xusto onde embarrancou a cesta, cidade a que lle chamaron Roma a maneira de elixir o nome foi a seguinte, o que mais paxaros vira seria o que lle poñería o nome, este foi Rómulo que se baseou na heroína Roma. Fixeron un suco cun arado trazando o que seria o perímetro da cidade, segundo uns mitos... Rómulo xurou matar a todos aqueles que traspasaran os limites sen permiso e un dia Remo discutindo con el borrounos se querer por iso o matou... outros din que Rómulo estaba facendo un muro e Remo para demostrar que non era o bastante forte para aguantar ataques saltouno por este feito Rómulo matouno en fin non se sabe cal é a historia exacta poro todas din que Remo foi matado polo seu irmán e este quedou el so no poder.
Para poboar a cidade aceptou nesta cidade a escravos, prófugos, libertos, refuxiados... pero esta poboación era case toda masculina e.... que faría falta para que aumentase a poboación? ¡mulleres! E para conseguilas organizou probas deportivas as que acudiron pobos veciños e nas que aproveitou para raptar as suas mulleres (rapto das Sabinas) todo acabou ben xa que estas mulleres, polos seus fillos, aceptaron como homes os romanos e Rómulo e Tito Tacio (rei Sabino) fixeron unha dinastía que so durou ata a morte de Tito. Hai moitas versións da morte de Rómulo, unha é unha tempestade provocada polo seu pai, Marte, ou asasinado por uns senadores.
Despois da morte de Rómulo houbo un ano sen rei (interregnum), logo elixiuse a Numa Pompilio, como rei, que casou con Tacia, filla do rei Tito Tacio, hai poucos datos deste rei pero... saberse que potenciou a paz entre o resto das cidades, foi o creador das principais institucións relixiosas (dise que mandou construír o templo de Jano) e foi el quen reformou o calendario e o divideu en doce meses, durante o seu reinado habia 8 clases: frautistas, orifices, carpinteiros, tintureiros, zapateiros, curtidores, broncistas e alfareros. Cada familia tiña o seu culto chamado Sacra e o dirixente do culto era o pater familias.
Os seguintes foron Tulio Hostilio (673-641 a.C) un rei moi belicoso que destruíu Alba longa e loitou contra os sabinos. Anco Marcio (641-616 a.C) dise que construíu o porto de Ostia e capturou moitas cidades latinas. Lucio Tarquino Prisco (616-578 a. C) recordado tanto polas fazañas militares coma pola construción de edificios públicos en Roma. Servio Tulio (578-534 a.C) famoso por construcións e por agrandar os limites da cidade. Lucio Tarquino (o soberbio, 534-510 a.C) foi o ultimo rei, derrotado cando o seu fillo violou a muller dun parente, Tarquino foi desterrado e etruscos e latinos intentaron restituílo no trono de Roma pero non tiveron éxito.
Pois... este é o inicio mítico da gran civilización Romana.
Afrodita e Diana
servido por Domingo Fontan
3 comentarios
compártelo
29 Abril 2008
A mitoloxía grega afirma que foi o centauro Quirón quen ensinóu ós homes o arte de curar males. Quirón tivo por discípulo a Esculapio, que foi divinizado, chamado médico e salvador , e que tiña por símbolo a serpe. Os antigos gregos lle dedicaron templos, ritos e cultos. Os enfermos eran levados os templos e “curados” a través de ritos máxico-relixiosos (que as veces ,de casualidade, mesmo funcionaban, porque as leis da estadística sonvos así). Có tempo, ó carón destes sacerdotes comezaron a aparecer médicos que se distinguían dos primeiros pola súa preparación específica. Para levar a cabo esta preparación xurdiron escolas moi perto dos templos de Esculapio. Para elas iban os enfermos e alí era posible ver maior número e variedade de casos patolóxicos (“pathos” significa “enfermidade”)
Os médicos das escolas pouco a pouco se foron distanciando dos sacerdotes,rompendo definitivamente os antigos lazos e permitindo que as súas experiencias fosen definindo a súa propia práctica médica. Entre as escolas mais famosas da Antigüedade estaba a escola de Cos e, na illa de Cos nacéu o que se considera “pai da mediciña”, o noso amigo de hoxe, Hipócrates.
Coma sempre, non podo contarvos moito da súa vida con seguridade,aínda que se sabe que aprendéu os coñecementos básicos da disciplina da mán do seu pai e do seu abó,que tamén perteñecían a escola. Ademáis de exercela de seu, tamén foi profesor de mediciña. Sábese que empezóu a estudiala con 13 anos e despois viaxou a Exipto (lembrade, a antiga cuna do saber) para completar a súa formación.Ademáis, a súa inquietude por coñecer fixo que tamén visitase o continente grego e costeóu a viaxe facendo de “periadeuta” (“médico viaxeiro”, ou sexa, o tío tiróu cara diante e sustentábase có que conseguía visitando enfermos). Así,non só viu mundo seno que tamén coñecéu a bastante xente interesante, entre eles a un coetáneo (exactamente coetáneo,sí!) que chegóu a ser un dos seus amigos mais queridos,ademáis de mestre : Demócrito de Abdera.(Din que incluso se carteaban pero eu non poría a mán no lume...)
Foi moi considerado ó longo da súa vida e as súas ensinazas recóllense nun conxunto de 60 ou 70 libros que recibe o bonito nome de “Corpus Hipocraticum” , aínda que mais ben se pensa que foi escrito polos seus discípulos. O Corpus ven sendo un conxunto de teorías médicas da época, coma unha enciclopedia de mediciña do momento.E tamén recolle o famoso “Xuramento hipocrático” que, lóxicamente con variacións, sabedes que se sigue empregando.
O mérito fundamental de Hipócrates foi basearse na experiencia e na observación para crear un sistema racional para o estudo das enfermidades, atribuindo as causas das mesmas a fenómenos naturais (e non a deuses ou fenómenos máxico-relixiosos).
Conste que tamén teño que diciros que as ideas de partida eran un pouco...peculiares. Para Hipócrates o corpo humano estaba constituido por 4 “humores” (refírese a fluidos) relacionados cos catro elementos :flema (auga), bilis amarela (lume), bilis negra (terra) e sangue (aire). A enfermidade, segundo él, se desenrolaba por perderse o equilibrio entre os catro humores, e o mantemento da saúde faríase a través da hixiene , dunha alimentación sá e equilibrada e coa axuda da forza curativa da Natureza. (A cousa dos humores é rariña pero ainda así vedes que o home tiña ideas na cabeza). E sempre buscaba remedios canto mais sinxelos mellor.
¿Temos anécdotas? Hmmmm, alguna sí que pode haber.
Contan que os abderitanos lle mandaron aviso moi preocupados pedíndolle que fose visitar ó seu vello amigo Demócrito, que ó parecer volvérase loco e collera un cadáver do cemiterio pola noite. Alá foi Hipócrates apurado e preocupado e atopóu a Demócrito tan alegre coma sempre mentras facía a disección do cadáver ,así que lles dixo que o único que tiña era pasión por aprender e que non había nada que curar,pero que lle alegrara moito ver de novo ó seu amigo. (Outros contan a anécdota decindo que a preocupación dos de Abdera era que Demócrito ría moito e a resposta del tamén é similar, así que escollede a que queirades).
Tamén contan que cando comezóu o conflicto do Peloponeso, os reis de Iliria (na costa adriática) lle pediron que fose pois se lles declarara unha epidemia de peste. Hipócrates negóuse porque inmediatamente deuse de conta de que, segundo a dirección do vento,a enfermidade ía chegar a atenas en cuestión de días, como de feito sucedéu. A peste en Atenas foi moi virulenta,levándose por dianta ata ó mesmo Pericles, pero puido ser moito peor se non fose por Hipócrates.
E tamén das mais coñecidas é a anécdota da curación do rey Pérdicas de Macedonia,que cando Hipócrates o visitóu estaba moi pálido e demacrado por mor dunha enfermidade presumiblemente descoñecida. Hipócrates examinóuno e falóu moito tempo con él hasta que se decatóu de que Pérdicas estaba enamoradísimo dunha das concubinas do seu pai, posiblemente o primeiro caso de enfermidade psicosomática que se coñece na historia. E se queredes saber se hai final feliz...pois sí, Hipócrates falóu có pai de Pérdicas, éste lle cedeú a moza e Pérdicas comezóu a recuperar a cor.
Din que de vello pasóu moito tempo baixo un dos árbores mais vellos de Cos impartindo as súas ensinanzas e recordando a importancia de empregar a sinxeleza e o sentido común na práctica da mediciña.
Pero non sabemos cómo morréu...e nin sequera estamos seguros de ónde foi soterrado.
Hypatia de Alejandría
Nota: O templo é o dedicado a Esculapio na illa de Cos
servido por Domingo Fontan
5 comentarios
compártelo
23 Abril 2008
Abdera foi unha polis da costa tracia que sufríu moitas conquistas por parte de distintos pobos,en concreto,na época que nos atopamos, foi empregada por Xerxes como cuartel xeral antes das Termópilas.
En Atenas adoitaban dicir que o aire de Abdera provocaba estupidez e cando se facían chistes era algo así coma nos con Lepe (“sabedes aquel do tío de Abdera que...”).Sin embargo, en Abdera naceron importantes filósofos como Protágoras, Leucipo e o noso amigo de hoxe, o meu apreciado Demócrito.
Demócrito era o menor de 4 fillos e contan que o seu pai tivo que darlle hospedaxe a Xerxes e este quedóu tan impresionado pola intelixencia do rapaz que al voltar a Persia lle mandóu uns magos para que o formasen en teoloxía e astroloxía. Fose certo ou non,o caso e que era tremendamente curioso e intuitivo e cando o pai morréu e tiveron que repartir a herencia,lles pedíu ós seus irmáns lle deran só a parte que lle tocaba ó contado para poder viaxar e aprender,e que as terras as repartisen entre eles que él xa se apañaría.Din que foi un viaxeiro incansable: estudióu astronomía cos caldeos, teoloxía cos magos,xeometría cos exipcios e visitóu Etiopía e a India. Tamén estivo en Atenas e,ainda que dixo que ninguén lle recoñecera,hai quen pensa que é o “pentatleta” do que fala Platón nun dos seus diálogos (o de pentatleta viría de que lle consideraban experto en Física, Ética,Ciencias,Arte e Aritmética,e vai con choteo,o veredes mais adiante).
Cando voltóu a Abdera non lle quedaba nin un dracma,pero entre que leéu en público algúns dos seus libros,lles axudóu ós abderitanos a elaborar unha nova constitución,e que estaban os seus irmáns,o home apañóu ben.
Din de él que lle gustaba retirarse en soedade para estudiar,pero tamén din que sempre estaba disposto a rir e bromear,que era un amigo moi leal e que xamais despreciaba unha festa. Parece que nos círculos intelectuais atenienses ás veces era moi criticado polas súas gargalladas.
Con respecto ó seu pensamento,a él (e ó seu maestro Leucipo) lle debemos a primeira teoría atómica. Recolleú a idea dos 4 elementos e foi un pouco mais adiante pensando :¿e por qué catro nada mais? Parecíalle mais razoable que houbese moitos e moi pequenos para poderen combinarse mellor. Para él a realidade estaba constituida por átomos e baleiro, e os átomos (do grego “a-“ = sin, e “-tomos” = romper) serían infinitos en número, diminutos,compactos e indivisibles,que engancharían entre eles por unha especie de garfos (agora decimos “enlaces”).
Pero non quedóu ahí, tamén tiña ideas evolucionistas e creía que o home e os demais seres vivos procedían de outros anteriores que pouco a pouco iban mellorando as súas aptitudes. Seguindo este razoamento,chegaba tamén á estupenda conclusión de que a desigualdade entre amos e esclavos era antinatural ,que a natureza era a mesma para tódolos humanos e que todos participábamos da razón por igual (e que me encanta este home,non o podo remediar).
E tamén pensaba (isto e abraiante...) que “un corpo que se move continúa o seu movemento ata que algo interveña para alteralo” ¡20 séculos antes que Galileo e Newton!
Ademáis en Xeometría foi quen de calcular o volume da pirámide e do cono e o deducíu dunha maneira que anticipaba o cálculo diferencial que inventaron Newton e Leibniz ,tamén 20 séculos despois.
Según Plinio tamén se lle atribúe un método para predecir o tempo ó comenzar cada estación (ou sexa, as témporas),e podería seguir,pero tedes que rematar o curso e isto e o mais destacado.;-)
Tivo un importantísimo enemigo....Platón. Demócrito se definía como materialista e consideraba que a alma tamén estaba formada por átomos exactamente igual que todo o demáis. Opinaba que non existían os deuses e que o pensamento e as ideas proviñan tamén do movemento dos átomos. E isto a Platón non lle gustóu nada,nada. De feito chegóu a dicir que os libros de Demócrito (60 ou 70) deberían ser queimados e lle viron queimar moitos deles,así que fáltanos moito do seu pensamento.
O final da súa vida pasóuno tranquilo na casa da súa irmá e con respecto a súa morte hai varias versións.Unha di que morréu de “riso melancólico” que por mais que o busco,non consigo atopalo ainda que me ten intrigadísima ,e a mais coñecida di que él xa se sentía vello e débil e deitóuse na cama para deixarse ir tranquilamente,deixando de comer pouco a pouco. En esto que chegan as Tesmoforias (festas femininas en honor a Deméter) e él se da conta de que si morre entón, a súa irmá se queda sin festa e lle propón que lle acerque as meixelas uns panciños quentes e marche tranquila. Din que cando ela voltóu,lle preguntóu que tal as festas,lle pedíu que retirase os pans e se despediu dela...e xa está.
Hypatia de Alexandría
servido por Domingo Fontan
5 comentarios
compártelo
20 Abril 2008
Dido era unha lexendaria reina de Cartago, situado na costa de África. Eneas era un príncipe troiano que logrou escapar de Troia. O seu destino estaba decidido polos deuses, a razón pola que fora un dos poucos que non morrera na guerra, tiña que fundar unha nova Troia, Roma. Esta é unha das orixes míticas de roma.
Eneas e os seus homes, levaban sete anos a deriva polo “mare nostrum”, como lle chamaban os romanos. Isto debíase a enemistade que había entre Xuno e Venus. Cando parecía que iban chegar a Italia un golpe baixo de Eolo, incitado por Xuno, fixo que parasen en Cartago.
Nada máis chegar, Eneas e os seus valentes homes, inspeccionaron a zona na procura de comida. O primeiro que provaron daquela terra foron uns cervos.
Mentras tanto, Venus, queixábase ante Xúpiter das desventuras que sufría o seu fillo humano. As queixas tiberon éxito, Xúpiter mandou ó mensaxeiro, Mercurio, a dicirlle a Dido que tratáse ben a Eneas.
Venus, para darlle como máis importancia a chegada de Eneas a cidade, envolveunos a todos nunha néboa que se disipou o estaren xusto diante da raiña, Dido.
Venus, quería que o seu fillo chegase a Italia, polo que ideou un plan. Mandou ó seu outro fillo Cupido, deus do amor, que lanzase flechas de amor sobre Dido para que esta se quedase prendada de Eneas. Así, Eneas, podería descansar un tempo en Cartago, sendo tratado como un rei, e logo seguir co seu viaxe sin sentir pena por deixar a Dido alí.
Mentres, no Olimpo, as deusas discutían sobre a situación de Eneas. Xuno, como deusa do matrimonio e fogar, decía que se tiñan que casar e quedar alí. Venus, como deusa do amor, defendía que tiña que disfrutar do seu romance e logo partir cara Italia.
Dido adoecía de amor por Eneas, cada palabra del subiaa ó ceo. Durante a cacería, os amantes escondéronse nunha cova porque Xuno desatou unha treboada. Na cova, casáronse e Dido entregouse a el en corpo e alma.
No reino todos tomaron con ledicia a nova, a parella era feliz. Pero esa felicidade non durou moito pois a nova extendeuse e chegou os reinos veciños. Iarbo, era rei dun territoria veciño, sempre sinteu amor por Dido e esta, sempre o despreciou. Presentou as súas queixas ante Xúpiter, de quen era descendente directo. Venus, aprobeitou para apoialo falsamente para lograr os seus propósitos e que Eneas partise cara o seu destino.
Unha vez máis, Xúpiter, cede ante os deseos de Venus e manda a Mercurio de novo para que lle ordene a Eneas que parta cara Italia cos seus homes e o seu fillo. Eneas ó principio resístese a idea pero acabaa aceptando.
Pronto empezaron a pintar naves, reparar armaduras e a pulir armas. Todo isto non pasou desapercibido ante os ollos de Dido, que vai ser de min? Vou quedar aquía soa e desamparada? Eneas díxolle que non a deixaba por falta de amor senon porque os deuses llo oredenaran e tiña que cumprir o seu destino. Dido intentouno todo, ata ameazouno con suicidarse si se atrevía a marchar.
Todo foi en van, as naves zarparon. Desde as murallas polas que antes paseaba con Eneas viu como o seu amor marchaba para non volver.
Non puido soportar a dor, antes de que o barco se ocultase no horizonte, fixo unha pira con madeiras grosas e queimouse nela. Eneas viu entristecido o lume físico que acavaba ca fermosa Dido.
A cidade enteira xorou a morte da raiña, os sacerdotes fixeron numerosos sacrificios pola súa alma.
Esa non foi a última vez que Dido viu Eneas, durante a súa baixada aos infernos, el, puido recoñecela entre as almas que por alí vagaban. Intentou explicarlle de novo que a quería pero que o fixo porque llo ordenaron os deuses. Dido, nin sequera o mirou, non lle falou, todo o amor que sentira por el convirtírase en odio.
Con esta lenda, Virxilio, intenta dar explicación o inmenso odio que houbo sempre entre Roma e Cartago.
O xeneral cartaxinés, Aníbal, xuroulle odio eterno os descendientes de Eneas e a toda a súa estirpe. Estivo a piques de vencer a Roma na segunda guerra Púnica. Tamén no comezo dos discursos de Catón se decía: “delenda est Carthago”, Cartago debe ser destruída.
Ben, iso foi todo. Agora pensade… Que sería do mundo se Eneas desafiase os deuses e correspondera ó amor da súa vida?? Sin a influencia romana… que sería de nos??
Cambiando de tema, nunca vos fixastes que Roma si se le o revés é amor??
Que peculiar… ó mellor é porque Roma fundouse por levarlle a contraia ó amor…
ATENEA
servido por Domingo Fontan
3 comentarios
compártelo
17 Abril 2008
Despois da guerra de Troia, Agamenón, regresou a casa. A súa muller, Clitemnestra, recibiuno de mala gana pois na súa ausencia tibera un amante, Egistos. A muller e o amante organizaron unha trama para darlle morte a Agamenón e suplántalo Egisto como rei. Todo saíu a perfección. As fillas de Agamenón, Electra e Crisotemis, estaban horrorizadas e non daban crédito ó ocorrido. Tiñan sede de vinganza pero, na antiga Grecia as mulleres non tiñan o privilexio de poder vingarse, asique resignáronse a esperar ó seu irmán, Orestes, que levaba anos ausente. Pasou o tempo e a espera pronunciábase, Crisotemis aprendeu a dominar a situación e convivía no pazo co asasino do seu pai e a súa nai. Electra, pola contra, negábase a vivir baixo o mesmo teito que o asasino e aloxábase en calquera edificación fora do pazo. Alimentando día a día a súa ira.
Nun pozo das inmediacións da antiga casa do rei Agamenón, estaban cinco criadas falando da situación que vivían os amos. Catro delas ríanse de Electra e do seu airado comportamento cando a quinta criada saleu na súa defensa. Esa moza foi enviada a celadora, esta castigouna e oíronse os seus berros en toda a casa. Nunha escena aparece Electra nas portas da casa recordando con furia todo o ocorrido e invocando o esprito do pai para que lle dea forza para vingarse. Fala da profecía que di que o momento da vinganza está cerca e que ela e os seus irmáns bailarán celebrándoo.
Na seguinte escena Crisotemis confésalle a Electra que a nai e o seu novo marido argallan encerrala nunha torre. Tamén lle comenta os seus soños de futuro, os medos, as dudas… Pero entra a raiña e Crisotemis corta a conversa para non ser vista falándolle a Electra.
Máis tarde entra a raiña coa súa comitiva de criados, vestida coas súas mellores galas e adornada co maior número de xoias que lle é posible. A raiña quéixase ante os presentes da súa filla, Electra, e lánzalle unha mirada chea de odio. Entón di que quere borrar a angustia que atormenta a Electra. Esta respóndelle que so se pode borrar cun sacrificio humano, dunha muller casada morta por outro membro da súa sangue. A nai non entende o que a filla insinúa e sigue pedindo detalles. Cando menos o espera, Electra, sobresáltase e dille todo o que pensa; que quere que morra ela a mans do seu irmán Orestes, ó que non se podía nomear porque ela ordeara darlle morte. Clitemnestra, a raiña, está aterrorizada pero cambia cando recibe unha nova ao oído. Escacha en risas e sae sin dicir nada a Electra.
Crisotemis cóntalle a súa irmá o motivo da risa da nai delas. Era que toparan morto porfín a Orestes.
Electra está o bordo da loucura, todas as súas únicas esperanzas esvaécense como pozas de auga nun día de sol. Decide que non vai deixar sen vingar a morte do pai, matará ela mesma a Egistos ca mesma arma que mataron o seu adorado pai. Pídelle axuda a irmá pero esta négase e fuxe.
Estaba, Electra cavando con ansias no xardín un burato cando xega un mensaxeiro que, pide ver a raiña para comunicarlle a nova que tanto a apena a ela. Ela, chora desconsolada e o home, extrañado ante a reacción da moza, dille que Orestes vive. Logo solta esta frase cando os cans se acercan a el: “reconocenme os cans do patio pero non a miña propia irmá”. Os irmáns abrázanse con ternura e preparan o asesinato.
Óense gritos, Crisotemis e criados salén chorando a morte da nai. Logo o acto repítese pero por a morte de Egistos.
Electra entra nun estado demencial de alegría e baila aloucadamente polo patio ata que cae morta. Crisotemis, entra na sala dos asasinatos e descubre o asasino, abraiada di: “Orestes”.
Así remata a obra de teatro deste gran dramaturgo que e Sófocles. O texto non e moi fluído polo motivo de que, é o argumento dunha obra teatral donde o máis importante e a escena e a expresión dos persoaxes.
Daquí nace o complexo de Electra, como o de Edipo pero en femenino. Amor por parte das fillas aos pais e intensa rivalidade e deseo de morte da nai. Foi sacado á luz por Car J. Jung.
ATENEA
servido por Domingo Fontan
4 comentarios
compártelo
27 Marzo 2008
Vóume aproveitar do interesante traballo de Artemisa para desexarvos unha boa viaxe e contarvos de paso cómo o que narróu Herodoto pode interpretarse dende un punto de vista científico na actualidade:
Reinaba o faraón Necao polo 600 a d C e lles encargóu os grandes navigantes da época (os fenicios) unha viaxe circunnavegando as costas de toda Libia (así chamaban eles a África) para facerse unha idea do seu tamaño. A cousa por suposto tiña que ser de cabotaxe, ou sexa,bordeando a costa,lembrade que non tiñan outros medios,pero aínda así non deixa de ser unha empresa formidable,e mais naquela época.
Herodoto visitóu Exipto aproximadamente un século despois do viaxe e como llo contaron no-lo transmitíu nos seus libros,xunto ca sua opinión: a él lle parecía un conto,unha bonita lenda ,e nos explica por qué e teño que decirvos que xustamente aquilo que non lle parecéu verosímil a él é o que lle da moitos visos de credibilidade na actualidade e temos que agradecerlle moito,moitísimo,que aínda sin creelo deixase constancia para a posteridade.
A expedición partíu ,según Herodoto,da costa occidental do mar Bermello, doblóu o cabo de Boa Esperanza,pasóu polas costas de Guinea,doblóu as columnas de Hércules e voltóu alegremente polo Mediterráneo adiante. O caso é que os fenicios contaron que durante boa parte do traxecto o Sol lles quedaba á dereita (en lugar de á esquerda como sempre viran) e iso...iso que nunca lles pasara (e nunca se volvéu a mencionar ata as navegacións portuguesas do século XV) o que nos está dicindo e que os fenicios cruzaron o Ecuador,non hai outro xeito de ver o Sol á dereita.
Reproduzo para vos o comentario,e con todo o meu respeto ,que Herodoto ben me o merece:
" os fenicios zarparon do Mar Bermello e navegaron hacia o sur. Cando chegóu o outono fixeron un alto e sembraron no lugar de Libia (ou sexa de Africa) donde se atopaban, pois nunca perdian de vista o litoral. Unha vez ali, esperaron a colleita e voltaron a embarcarse despois de recolle-lo trigo. Pasaron dous anos e ó terceiro doblaron as Columnas de Hercules e chegaron a Exipto. Aportaron un dato ó que eu non dou crédito,ainda que outros quizáis o crean: o dar a volta a Libia (Africa), tiveron o sol a súa dereita. Asi foi coñecida Libia por primeira vez."
E o dito, lembrade cómo viaxaba esta xente coa mente aberta,pasádeo ben e disfrutade moito.
Moitos bicos!!
Hypatia de Alejandria
servido por Domingo Fontan
5 comentarios
compártelo
25 Marzo 2008
A este personaxe chamabanlle o pai da historia, e despois de leer isto deredesvos conta de porque lle asignaron ese nome.
Él procedia de asia menor, era barbaro pola parte paterna e heleno pola parte materna.
Un feito moi curioso foi que deixou escrito que Homero viveu hacia o 850 A.C.
A Historiae foi a primeira obra importante que escribiu. Máis da mitad da obra refirese a antecedentes da guerra médica, e o resto a propia guerra.
Herodoto estudio os piratas en Italia, a eses tan odiados conquistadores da Italia septentrional e central, e decir, os estruscos.
Naqueles días as veloces naves de vela e remo estruscas aparecian en todo o mediterraneo, a menudo asociado cos cartagineses.
Tiñan armas de bronce perfectamente traballadas e tamen con espadas dun novo metal para aquela época chamado ferro apresaban las embarcaciones griegas vencendo os conbatentes máis fortes . Decíase que os estruscos levaban comerciando e pirateando máis alá das columnas de Hércules, nor mares occidentales e nórdicos totalmente desconocidos, donde había estaño para fabricar o bronce, ouro para saciar as súas ansias de luxo e ambar para adornar o belos corpos femeninos. Comerciaban con precios moi altos, con marfil e pedras preciosas.
Recorreu Exipto en 4 meses, viaxou por todo o país.
Intentou traducir os xerogrificos, pero non obtuvo resultados.
Artemisa
servido por Domingo Fontan
4 comentarios
compártelo
Autores:
Helena ( Yasmina Díaz Torres)
Gea (Rosa Mª Ferreira González)
Afrodita (Eva García Abalo)
Diana (Diana Lorenzo Fontán)
Artemisa (Silvia Outón Beloso)
Atenea (Alba Pérez Argibay)
Zeus ( Martín Romero Noya)
Láquesis (Yolanda Ruibal Elías)
Ulises (Cristobal Sierra Castro)
.....e coa inestimable axuda de Hypatia de Alexandría
