Da unión de Zeus e
Danae naceu Perseo, un heroe grego. Esta unión foi moi comentada debido a
bonita historia que conta (o da chuvia dourada).

O rei Acrisio, pai de Danae, unha vez que consultou un Oráculo (que era unha especie de profeta ou adiviño da antiga Grecia) díxolle que morrería a mans do seu propio neto. O rei, atormentado, decidiu tirar a súa filla xunto co seu neto ao mar, metidos dentro dun cofre. Tras vagar polos fondos mariños, a corrente, finalmente, transportounos a illa de Séfiros e alí foron rescatados. O rei de Séfiros, co paso do tempo foise enamorando de Danae, pero este tiña un gran problema: Perseo, que defendía con recelo a súa naiciña. Temendo que Perseo se lle metera no medio e interrumpira os seus plans amorosos coa nai; encomendoulle unha misión: O encargo consistía en matar a medusa Gorgona e traerlle a cabeza, cría que non
o conseguiría e que xamais volvería da viaxe.

A medusa Gorgona era unha das fillas de Forcis, deus do mar, e Ceto a súa esposa. Eran monstruos horrendos e temidos pola xente, vivían nas profundidades dos océanos, moi afastadas das costas. Das irmás gorgonas dise que tiñan unha cara redonda, levaban a língua sempre fora, en vez de cabelos normais tiñan pequenas serpes que se movían de forma arrepiante. Coa súa mirada convertían a xente ou calquera outra cousa que mirasen en pedra. A estas si que se lle podía decir que mataban coa mirada…jeje

Zeus, como deus que era, viao todo; sabía que o seu fillo estaba en inferiores condicións fronte a gorgona así que, encomendoulle a Atenea e Hermes que o axudasen.

Atenea, regaloulle un escudo moi brillante e Hermes, unha espada para cortarlle a cabeza.

Perseo xa estaba listo para loitar contra Medusa pero, donde vivían? Non o sabía así que foi a xunto as grallas para que llo dixesen. Estas tres vellas non llo quixeron decir, el, para facerlle chantaxe, quitoulle o único dente e o llo que tiñan e que compartían entre as tres. As grallas enfurecidas accederon e dixeronlle donde moraban as irmás gorgonas.

Durante o seu largo camiñar topouse coas ninfas de auga dulce, estas fixeronse amigas del e regaláronlle un zurrón máxico, unhas sandalias aladas e o casco de Hades (que facía invisible a todo aquel que o puxera).

Perseo, colouse na casa das gorgonas coa axuda do casco de Hades sin que o visen. Logo, atacou a Medusa sin mirala coa axuda do agasallo de Atenea e cortoulle a cabeza coa espada de Hermes. A sangre da medusa correu polo chan e deu lugar a Pegaso, uncabalo moi especial que tiña alas.

Despos de matala Medusa, as serpes que tiña como cabelo desapareceron e convertéronse en pelo normal.

Ao seu regreso topouse co xigante Atlas, este non era nada hospitalario e Perseo, fixo mirar a cabeza da medusa e converteuno en pedra; de aí os xigantescos montes Atlas. A que isto non o sabíades?? ;-)

O máis difícil xa
estaba feito, contento pola súa fazaña, retorna a casa.

Polo camiño atópase con Andrómeda (a filla de Casiopea, da que xa vos falei no outro traballo). Salvaa do monstro a que a entregaran, mata os seus aspirantes ca mirada da Gorgona morta e casase con Andrómeda.

Ao chegar a Séfiros, atópase coa nai asustada polo rei e descobre todo o que armara as súas costas. Enfadado polas burlas que recibeu ao decir que matara a Medusa, quita a cabeza e petríficaos a todos.

Agradecido pola axuda de Atenea, regalalle a esta a cabeza da Gorgona. A que máis tarde a deusa incrusta como adorno no seu escudo.
A Hermes, devolveulle o prestamo agradecido.

Despois dun tempo, decide regresar a Argos, a súa verdadeira patria. Ao chegar alí, Acrisio, teme a profecía e marcha distraerse a uns xogos funerarios. Alí e cruelmente matado polo seu neto, Perseo, sen querer, lanzou un disco moi forte e este impactou contra o rei.

Perseo e Andrómeda tiveron seis fillos e viviron moi ben por sempre. Unha neta deste matrimonio sería a nai de Heracles.

Ao morrer, Perseo, foi convertido en constelación como símbolo de inmortalidade das súas fazañas; xunto con os seus sogros, Casiopea e Cefeo, e xunto coa súa adorada muller, Andrómeda.

Que? Bonita historia eh! Non me digades que non oh… É como un conto ao máis puro estilo Disney. Fágome responsable de que encontredes a historia contada doutro xeito porque hai distintas versións. Pero todas contan o mesmo así que, non hai problema.

ATENEA